سعدی
شمارهٔ ۱۰۷
خواهی از دشمن نادان که گزندت نرسد
رفق پیش آر و مدارا و تواضع کن و جود
کهن سخت که بر سنگ صلابت راند
نتواند که لطافت نکند با داود
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۰۹مرغ جایی که علف بیند و چیند گردد
- شمارهٔ ۱۱۰هزار سال به امید تو توانم بود
- شمارهٔ ۱۱۱هر که بر روی زمین مهلت عیشی دارد
- شمارهٔ ۱۱۲اگر ملازم خاک در کسی باشی
- شمارهٔ ۱۱۳نگر تا نبینی ز ظلم شهی
- شمارهٔ ۱۱۴روزِ قالی‌فِشاندَنَست امروز
- شمارهٔ ۱۱۵گر خردمند از اوباش جفایی بیند
- شمارهٔ ۱۱۶هر که بینی مراد و راحت خویش
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.