پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

قطعات

شمارهٔ ۱۰۶

چه گنج‌ها بنهادند و دیگری برداشت

چه رنج‌ها بکِشیدند و دیگری آسود

به تازیانه‌ی مرگ از سرش به‌در کردند

که سلطنت به سرِ تازیانه می‌فرمود

نَفَس که نَفْس بَر او تکیه می‌کُند، باد است

به وقتِ مرگ بداند که: باد می‌پیمود

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۰۸متکلف به نغمه در قرآن
  2. شمارهٔ ۱۰۹مرغ جایی که علف بیند و چیند گردد
  3. شمارهٔ ۱۱۰هزار سال به امید تو توانم بود
  4. شمارهٔ ۱۱۱هر که بر روی زمین مهلت عیشی دارد
  5. شمارهٔ ۱۱۲اگر ملازم خاک در کسی باشی
  6. شمارهٔ ۱۱۳نگر تا نبینی ز ظلم شهی
  7. شمارهٔ ۱۱۴روزِ قالی‌فِشاندَنَست امروز
  8. شمارهٔ ۱۱۵گر خردمند از اوباش جفایی بیند
همه‌ی قطعات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.