سعدی
شمارهٔ ۱۰۴
ناکسان را فراستیست عظیم
گرچه تاریک طبع و بدخویند
چون دو کس مشورت برند به هم
گویند این عیب من همی گویند
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۰۶چه گنج‌ها بنهادند و دیگری برداشت
- شمارهٔ ۱۰۷خواهی از دشمن نادان که گزندت نرسد
- شمارهٔ ۱۰۸متکلف به نغمه در قرآن
- شمارهٔ ۱۰۹مرغ جایی که علف بیند و چیند گردد
- شمارهٔ ۱۱۰هزار سال به امید تو توانم بود
- شمارهٔ ۱۱۱هر که بر روی زمین مهلت عیشی دارد
- شمارهٔ ۱۱۲اگر ملازم خاک در کسی باشی
- شمارهٔ ۱۱۳نگر تا نبینی ز ظلم شهی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.