سعدی
شمارهٔ ۲۹
ای مَعشَر یاران که رفیقان منید
عیش خوش خویشتن مُنَقَّص نکنید
این مطرب ما نیک نمی‌داند زد
زین جاش برون کنید و نیکش بزنید
سعدی
ادامه‌ی خبیثات
- شمارهٔ ۳۱عمرت دراز باد که کوته کنی نفس
- شمارهٔ ۳۲همجنس خویش می‌طلبی در جهان کسی
- شمارهٔ ۳۳روی زیبای و جامهٔ دیبا
- شمارهٔ ۳۴آمد به نماز آن صنم کافرکیش
- شمارهٔ ۳۵روزی شنیده‌ام که زنی شوخ و جنگ‌جوی
- شمارهٔ ۳۶دو منظور موافق روی در هم
- شمارهٔ ۳۷بشنو سخن فراخ و دل تنگ مکن
- شمارهٔ ۳۸تا چه آید بر من از حمدان من
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.