پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۱

تا سر نکنم در سرت ای مایهٔ ناز

کوته نکنم ز دامنت دست نیاز

هر چند که راهم به تو دورست و دراز

در راه بمیرم و نگردم ز تو باز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۳ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز
  2. رباعی شمارهٔ ۸۴یا روی به کنج خلوت آور شب و روز
  3. رباعی شمارهٔ ۸۵رویی که نخواستم که بیند همه کس
  4. رباعی شمارهٔ ۸۶گر بیخبران و عیبگویان از پس
  5. رباعی شمارهٔ ۸۷منعم که به عیش می‌رود روز و شبش
  6. رباعی شمارهٔ ۸۸نونیست کشیده عارض موزونش
  7. رباعی شمارهٔ ۸۹گویند مرا صوابرایان به هوش
  8. رباعی شمارهٔ ۹۰همسایه که میل طبع بینی سویش
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.