سعدی
رباعی شمارهٔ ۸۹
گویند مرا صوابرایان به هوش
چون دست نمی‌رسد به خرسندی کوش
صبر از متعذر چه کنم گر نکنم
گر خواهم و گر نخواهم از نرمهٔ گوش
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۹۱یا همچو همای بر من افکن پر خویش
- رباعی شمارهٔ ۹۲ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ
- رباعی شمارهٔ ۹۳گر دست دهد دولت ایام وصال
- رباعی شمارهٔ ۹۴خود را به مقام شیر می‌دانستم
- رباعی شمارهٔ ۹۵خورشید رخا من به کمند تو درم
- رباعی شمارهٔ ۹۶هر سروقدی که بگذرد در نظرم
- رباعی شمارهٔ ۹۷شبهای دراز بیشتر بیدارم
- رباعی شمارهٔ ۹۸از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.