پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۹۶

هر سروقدی که بگذرد در نظرم

در هیأت او خیره بماند بصرم

چون چشم ندارم که جوان گردم باز

آخر کم از آنکه در جوانان نگرم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۹۸از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم
  2. رباعی شمارهٔ ۹۹خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۰۰گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۰۱آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۰۲آن رفته که بود دل بدو مشغولم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۰۳میندیش که سست عهد و بدپیمانم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۰۴من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۰۵هر گه که نظر بر گل رویت فکنم
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.