پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۰۴

من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

فرهاد تو شیرین‌دهن خوش‌سخنم

چشمم به دهان توست و گوشم به سخن

وز عشق لبت فهم سخن می‌نکنم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۰۶آرام دل خویش نجویم چه کنم؟
  2. رباعی شمارهٔ ۱۰۷گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۰۸من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۰۹خیزم قد و بالای چو حورش بینم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۰می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۱چون می‌کشد آن طیرهٔ خورشید و مهم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۲من با دگری دست به پیمان ندهم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۳ما حاصل عمری به دمی بفروشیم
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.