سعدی
رباعی شمارهٔ ۱۱۱
چون می‌کشد آن طیرهٔ خورشید و مهم
من نیز به ذل و حیف تن در ندهم
باری دو سه بوسه بر دهانش بدهم
وانگه بکشد چو می‌کشد بر گنهم
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۱۳ما حاصل عمری به دمی بفروشیم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۴بگذشت بر آب چشم همچون جویم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۵یاران به سماع نای و نی جامه‌دران
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷من خاک درش به دیده خواهم رُفتن
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸مه را ز فلک به طرف بام آوردن
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹در دیده به جای سرمه سوزن دیدن
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰ای دوست گرفته بر سر ما دشمن
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.