پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۸

مه را ز فلک به طرف بام آوردن

وز روم، کلیسیا به شام آوردن

در وقت سحر نماز شام آوردن

بتوان، نتوان تو را به دام آوردن

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۰ای دوست گرفته بر سر ما دشمن
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۱ای دست تو آتش زده در خرمن من
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۲آن لطف که در شمایل اوست ببین
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲۳چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو
  5. رباعی شمارهٔ ۱۲۴یک روز به اتفاق صحرا من و تو
  6. رباعی شمارهٔ ۱۲۵ما را نه ترنج از تو مرادست نه به
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲۶نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۷ای کاش نکردمی نگاه از دیده
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.