سعدی
رباعی شمارهٔ ۱۰۸
من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم
بی عارض گلبوی تو گل بو نکنم
گویند فراموش کنش تا برود
الحمد فراموش کنم و او نکنم
سعدی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱چون می‌کشد آن طیرهٔ خورشید و مهم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۲من با دگری دست به پیمان ندهم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۳ما حاصل عمری به دمی بفروشیم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۴بگذشت بر آب چشم همچون جویم
- رباعی شمارهٔ ۱۱۵یاران به سماع نای و نی جامه‌دران
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷من خاک درش به دیده خواهم رُفتن
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.