پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۰

ای دست جفای تو چو زلف تو دراز

وی بی‌سببی گرفته پای از من باز

ای دست از آستین برون کرده به عهد

وامروز کشیده پای در دامن باز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۲نامردم اگر زنم سر از مهر تو باز
  2. رباعی شمارهٔ ۸۳ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز
  3. رباعی شمارهٔ ۸۴یا روی به کنج خلوت آور شب و روز
  4. رباعی شمارهٔ ۸۵رویی که نخواستم که بیند همه کس
  5. رباعی شمارهٔ ۸۶گر بیخبران و عیبگویان از پس
  6. رباعی شمارهٔ ۸۷منعم که به عیش می‌رود روز و شبش
  7. رباعی شمارهٔ ۸۸نونیست کشیده عارض موزونش
  8. رباعی شمارهٔ ۸۹گویند مرا صوابرایان به هوش
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.