پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۵

رویی که نخواستم که بیند همه کس

الا شب و روز پیش من باشد و بس

پیوست به دیگران و از من ببرید

یارب تو به فریاد من مسکین رس

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۷منعم که به عیش می‌رود روز و شبش
  2. رباعی شمارهٔ ۸۸نونیست کشیده عارض موزونش
  3. رباعی شمارهٔ ۸۹گویند مرا صوابرایان به هوش
  4. رباعی شمارهٔ ۹۰همسایه که میل طبع بینی سویش
  5. رباعی شمارهٔ ۹۱یا همچو همای بر من افکن پر خویش
  6. رباعی شمارهٔ ۹۲ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ
  7. رباعی شمارهٔ ۹۳گر دست دهد دولت ایام وصال
  8. رباعی شمارهٔ ۹۴خود را به مقام شیر می‌دانستم
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.