پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۷

منعم که به عیش می‌رود روز و شبش

نالیدن درویش نداند سببش

بس آب که می‌رود به جیحون و فرات

در بادیه تشنگان به جان در طلبش

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۹گویند مرا صوابرایان به هوش
  2. رباعی شمارهٔ ۹۰همسایه که میل طبع بینی سویش
  3. رباعی شمارهٔ ۹۱یا همچو همای بر من افکن پر خویش
  4. رباعی شمارهٔ ۹۲ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ
  5. رباعی شمارهٔ ۹۳گر دست دهد دولت ایام وصال
  6. رباعی شمارهٔ ۹۴خود را به مقام شیر می‌دانستم
  7. رباعی شمارهٔ ۹۵خورشید رخا من به کمند تو درم
  8. رباعی شمارهٔ ۹۶هر سروقدی که بگذرد در نظرم
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.