پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۴

آن را که نظر به سوی هر کس باشد

در دیدهٔ صاحبنظران خس باشد

قاضی به دو شاهد بدهد فتوی شرع

در مذهب عشق شاهدی بس باشد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۶گر دست تو در خون روانم باشد
  2. رباعی شمارهٔ ۴۷بیچاره کسی که بر تو مفتون باشد
  3. رباعی شمارهٔ ۴۸آهو بره را که شیر در پی باشد
  4. رباعی شمارهٔ ۴۹ما را به چه روی از تو صبوری باشد
  5. رباعی شمارهٔ ۵۰مشنو که مرا از تو صبوری باشد
  6. رباعی شمارهٔ ۵۱آن خال حسن که دیدمی خالی شد
  7. رباعی شمارهٔ ۵۲دانی که چرا بر دهنم راز آمد
  8. رباعی شمارهٔ ۵۳روزی نظرش بر من درویش آمد
همه‌ی رباعیات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.