سعدی
بخش ۷ - حکایت
فرو کوفت پیری پسر را به چوب
بگفت ای پدر بی گناهم مکوب
توان بر تو از جور مردم گریست
ولی چون تو جورم کنی چاره چیست؟
به داور خروش، ای خداوند هوش
نه از دست داور برآور خروش
سعدی
ادامه‌ی باب پنجم در رضا
- بخش ۹ - حکایتیکی پیرِ درویش در خاک کیش
- بخش ۱۰ - حکایت کرکس با زغنچنین گفت پیش زغن کرکسی
- بخش ۱۱ - حکایتچه خوش گفت شاگرد منسوج باف
- بخش ۱۲ - مثلشتر بچه با مادر خویش گفت:
- بخش ۱۳ - گفتار اندر اخلاص و برکت آن و ریا و آفت آنعبادت به اخلاص نیت نکوست
- بخش ۱۴ - حکایتشنیدم که نابالغی روزه داشت
- بخش ۱۵ - حکایتسیهکاری از نردبانی فتاد
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.