پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۶۹

زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز

زمانه گوی و تو چوگان به رای خویشت باز

اگرچه چنگ نوازان لطیف دست بوند

فدای دست قلم باد دست چنگ نواز

تویی، که جور و بخیلی به تو گرفت نشیب

چنانکه داد و سخاوت به تو گرفت فراز

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۷۱ - در مدح نصر بن احمد سامانیهمی برآیم با آن که برنیاید خلق
  2. شمارهٔ ۷۲گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟
  3. شمارهٔ ۷۳گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی
  4. شمارهٔ ۷۴ - در رثای شهید بلخیکاروان شهید رفت از پیش
  5. شمارهٔ ۷۵رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور
  6. شمارهٔ ۷۶ای لک، ار ناز خواهی و نعمت
  7. شمارهٔ ۷۷بسا که مست در این خانه بودم و شادان
  8. شمارهٔ ۷۸زان می، که گر سرشکی از آن درچکد به نیل
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.