رودکی
شمارهٔ ۶۸
روی به محراب نهادن چه سود؟
دل به بخارا و بتان تراز
ایزد ما وسوسهٔ عاشقی
از تو پذیرد، نپذیرد نماز
رودکی
ادامه‌ی قصاید و قطعات
- شمارهٔ ۷۰چون سپرم نه میان بزم به نوروز
- شمارهٔ ۷۱ - در مدح نصر بن احمد سامانیهمی برآیم با آن که برنیاید خلق
- شمارهٔ ۷۲گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟
- شمارهٔ ۷۳گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی
- شمارهٔ ۷۴ - در رثای شهید بلخیکاروان شهید رفت از پیش
- شمارهٔ ۷۵رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور
- شمارهٔ ۷۶ای لک، ار ناز خواهی و نعمت
- شمارهٔ ۷۷بسا که مست در این خانه بودم و شادان
درباره‌ی رودکی
ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.