پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۲۷

جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد

بر او به هیچ حوادث زمانه دست مداد

درست و راست کناد این مثل خدای ورا

اگر ببست یکی در، هزار در بگشاد

خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد

که گاه مردم شادان و گه بود ناشاد

... این مصرع ساقط شده ...

خدای چشم بد از ملک تو بگرداناد

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۲۹از دوست به هر چیز چرا بایَدَت آزَرد؟
  2. شمارهٔ ۳۰ - در مدح نصر بن احمد سامانیحاتم طایی تویی اندر سخا
  3. شمارهٔ ۳۱چون بچهٔ کبوتر منقار سخت کرد
  4. شمارهٔ ۳۲ - در رثای ابوالحسن مرادیمُرد مرادی، نه همانا که مُرد
  5. شمارهٔ ۳۳زلف تو را جیم که کرد آن که کرد
  6. شمارهٔ ۳۴فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود
  7. شمارهٔ ۳۵ - جشن مهرگانملکا، جشن مهرگان آمد
  8. شمارهٔ ۳۶گل دگر ره به گلستان آمد
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.