پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۲۱ - بویِ جویِ مولیان آیَد هَمی

بویِ جویِ مولیان آیَد هَمی

یادِ یارِ مهربان آیَد هَمی

ریگِ آموی و دُرشتی‌های او

زیر پایم پَرنیان آیَد هَمی

آبِ جیحون از نشاطِ روی دوست

خِنگِ ما را تا میان آیَد هَمی

ای بخارا! شاد‌‌‌ باش و دیر زی

میر زیْ تو شادمان آیَد هَمی

میر ماه است و بخارا آسمان

ماه سویِ آسمان آیَد هَمی

میر سَرو است و بخارا بوستان

سَرو سوی بوستان آیَد هَمی

آفرین و مَدح سود آیَد هَمی

گر به گنج اندر زیان آیَد هَمی

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۲۳مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب
  2. شمارهٔ ۱۲۴کسی را چو من دوستگان می چه باید؟
  3. شمارهٔ ۱۲۵آی دریغا! که خردمند را
  4. شمارهٔ ۱۲۶بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی
  5. شمارهٔ ۱۲۷ای بر همه میران جهان یافته شاهی
  6. شمارهٔ ۱۲۸دل تنگ مدار ای مَلَک از کار خدایی
  7. شمارهٔ ۱۲۹چمن عقل را خزانی اگر
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.