پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۲۲

آن که نماند به هیچ خلق خدای است

تو نه خدایی، به هیچ خلق نمانی

روز شدن را نشان دهند به خورشید

باز مر او را به تو دهند نشانی

هرچه بر الفاظ خلق مدحت رفته‌ست

یا برود، تا به روز حشر تو آنی

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۲۴کسی را چو من دوستگان می چه باید؟
  2. شمارهٔ ۱۲۵آی دریغا! که خردمند را
  3. شمارهٔ ۱۲۶بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی
  4. شمارهٔ ۱۲۷ای بر همه میران جهان یافته شاهی
  5. شمارهٔ ۱۲۸دل تنگ مدار ای مَلَک از کار خدایی
  6. شمارهٔ ۱۲۹چمن عقل را خزانی اگر
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.