پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۲۳

مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب

چه آب جویم از جوی خشک یونانی؟

برای پرورش جسم جان چه رنجه کنم؟

که حیف باشد روح القدس به سگبانی

به حسن صوت چو بلبل مقید نظمم

به جرم حسن چو یوسف اسیر زندانی

بسی نشستم من با اکابر و اعیان

بیازمودمشان آشکار و پنهانی

نخواستم ز تمنی مگر که دستوری

نیافتم ز عطاها مگر پشیمانی

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۲۵آی دریغا! که خردمند را
  2. شمارهٔ ۱۲۶بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی
  3. شمارهٔ ۱۲۷ای بر همه میران جهان یافته شاهی
  4. شمارهٔ ۱۲۸دل تنگ مدار ای مَلَک از کار خدایی
  5. شمارهٔ ۱۲۹چمن عقل را خزانی اگر
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.