پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۲۰ - کاندر جهان به کس مگرو جز به فاطمی

تا خوی ابر گل رخ تو کرده شبنمی

شبنم شده‌ست سوخته چون اشک ماتمی

... این مصرع ساقط شده ...

کاندر جهان به کس مگرو جز به فاطمی

کی مار ترسگین شود و گربه مهربان؟

گر موش ماژ و موژ کند گاه در همی

صدر جهان! جهان همه تاریک‌شب شده‌ست

از بهر ما سپیدهٔ صادق همی دمی

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۲۲آن که نماند به هیچ خلق خدای است
  2. شمارهٔ ۱۲۳مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب
  3. شمارهٔ ۱۲۴کسی را چو من دوستگان می چه باید؟
  4. شمارهٔ ۱۲۵آی دریغا! که خردمند را
  5. شمارهٔ ۱۲۶بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی
  6. شمارهٔ ۱۲۷ای بر همه میران جهان یافته شاهی
  7. شمارهٔ ۱۲۸دل تنگ مدار ای مَلَک از کار خدایی
  8. شمارهٔ ۱۲۹چمن عقل را خزانی اگر
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.