پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۱۴

جعد همچون نورد آب بباد

گوییا آنچنان شکسته‌ستی

میانکش نازکک چو شانهٔ مو

گویی از یک دگر گسسته‌ستی

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۱۶مار را، هر چند بهتر پروری
  2. شمارهٔ ۱۱۷ - ای آن که غمگنیای آن که غمگنی و سزاواری
  3. شمارهٔ ۱۱۸ - گل بهاری! بت تتاری!گل بهاری، بت تتاری
  4. شمارهٔ ۱۱۹ای غافل از شمار! چه پنداری؟
  5. شمارهٔ ۱۲۰ - کاندر جهان به کس مگرو جز به فاطمیتا خوی ابر گل رخ تو کرده شبنمی
  6. شمارهٔ ۱۲۱ - بویِ جویِ مولیان آیَد هَمیبویِ جویِ مولیان آیَد هَمی
  7. شمارهٔ ۱۲۲آن که نماند به هیچ خلق خدای است
  8. شمارهٔ ۱۲۳مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.