پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۰۱

ترنج بیدار اندر شده به خواب گران

گل غنوده برانگیخته سر از بالین

هر آنکه خاتم مدح تو کرد در انگشت

سر از دریچه زرین برون کند چو نگین

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۰۳زه دانا را گویند، که داند گفت
  2. شمارهٔ ۱۰۴سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه
  3. شمارهٔ ۱۰۵من موی خویش را نه از آن می‌کنم سیاه
  4. شمارهٔ ۱۰۶پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل
  5. شمارهٔ ۱۰۷رفیقا، چند گویی کو نشاطت
  6. شمارهٔ ۱۰۸زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله
  7. شمارهٔ ۱۰۹مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی
  8. شمارهٔ ۱۱۰سپید برف برآمد به کوهسار سیاه
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.