پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۰۹

مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی

چنان که خاطر مجنون ز طرهٔ لیلی

چو گل شکر دهیم درد دل شود تسکین

چو ترش روی شوی وارهانی از صفری

به غنچهٔ تو شکر خنده نشانهٔ باده

به سنبل تو در گوش مهرهٔ افعی

ببرده نرگس تو آب جادوی بابل

گشاده غنچهٔ تو باب معجز عیسی

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۱۱آن چیست بر آن طبق همی تابد؟
  2. شمارهٔ ۱۱۲ای دل، سزایش بری
  3. شمارهٔ ۱۱۳بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی
  4. شمارهٔ ۱۱۴جعد همچون نورد آب بباد
  5. شمارهٔ ۱۱۵ - شعر از سعید نفیسی بازسازی شده از روی برگردان عربی شعر رودکیاین ابیات از استاد سعید نفیسی است.
  6. شمارهٔ ۱۱۶مار را، هر چند بهتر پروری
  7. شمارهٔ ۱۱۷ - ای آن که غمگنیای آن که غمگنی و سزاواری
  8. شمارهٔ ۱۱۸ - گل بهاری! بت تتاری!گل بهاری، بت تتاری
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.