پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۰۴

سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه

اگر فرشته ببیند دراوفتد در چاه

نظر چگونه بدوزم که بهر دیدن دوست

ز خاک من همه نرگس دمد به جای گیاه

کسی که آگهی از ذوق عشق جانان یافت

ز خویش حیف بود، گر دمی بود آگاه

به چشمت اندر بالار ننگری تو به روز

به شب به چشم کسان اندرون ببینی کاه

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۰۶پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل
  2. شمارهٔ ۱۰۷رفیقا، چند گویی کو نشاطت
  3. شمارهٔ ۱۰۸زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله
  4. شمارهٔ ۱۰۹مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی
  5. شمارهٔ ۱۱۰سپید برف برآمد به کوهسار سیاه
  6. شمارهٔ ۱۱۱آن چیست بر آن طبق همی تابد؟
  7. شمارهٔ ۱۱۲ای دل، سزایش بری
  8. شمارهٔ ۱۱۳بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.