رودکی
شمارهٔ ۱۰۵
من موی خویش را نه از آن می‌کنم سیاه
تا باز نوجوان شوم و نو کنم گناه
چون جامه‌ها به وقت مصیبت سیه کنند
من موی از مصیبت پیری کنم سیاه
رودکی
ادامه‌ی قصاید و قطعات
- شمارهٔ ۱۰۷رفیقا، چند گویی کو نشاطت
- شمارهٔ ۱۰۸زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله
- شمارهٔ ۱۰۹مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی
- شمارهٔ ۱۱۰سپید برف برآمد به کوهسار سیاه
- شمارهٔ ۱۱۱آن چیست بر آن طبق همی تابد؟
- شمارهٔ ۱۱۲ای دل، سزایش بری
- شمارهٔ ۱۱۳بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی
- شمارهٔ ۱۱۴جعد همچون نورد آب بباد
درباره‌ی رودکی
ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.