پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۰۳

زه دانا را گویند، که داند گفت

هیچ نادان را داننده نگوید زه

سخن شیرین از زَفت نیارد بر

بز به بج بج بر، هرگز نشود فربه

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۰۵من موی خویش را نه از آن می‌کنم سیاه
  2. شمارهٔ ۱۰۶پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل
  3. شمارهٔ ۱۰۷رفیقا، چند گویی کو نشاطت
  4. شمارهٔ ۱۰۸زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله
  5. شمارهٔ ۱۰۹مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی
  6. شمارهٔ ۱۱۰سپید برف برآمد به کوهسار سیاه
  7. شمارهٔ ۱۱۱آن چیست بر آن طبق همی تابد؟
  8. شمارهٔ ۱۱۲ای دل، سزایش بری
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.