پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱

گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور

بزنم نعره ولیکن ز تو بینم هنرا

اثر میر نخواهم که بماند به جهان

میر خواهم که بماند به جهان در اثرا

هرکه را رفت همی‌باید رفته شُمَری

هرکه را مرد همی‌باید مرده شُمَرا

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۳به نام نیک تو خواجه فریفته نشوم
  2. شمارهٔ ۴دلا‌ تا کی همی جویی منی را
  3. شمارهٔ ۵گرفت خواهم زلفینِ عَنْبَرینِ تو را
  4. شمارهٔ ۶پوپک دیدم به حوالی سرخس
  5. شمارهٔ ۷جهانا! چه بینی تو از بچّگان
  6. شمارهٔ ۸کس فرستاد به سر اندر عیار مرا
  7. شمارهٔ ۹با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین
  8. شمارهٔ ۱۰آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.