پرش به محتوای اصلی
رضی‌الدین آرتیمانی رضی‌الدین آرتیمانی

رباعیات

رباعی شماره ۹

آهم ز فراز آسمٰانها بگذشت

اشکم ز محیط هفت دریا بگذشت

گفتی که به کارسازی‌ات برخیزم

بنشین بنشین که کار از اینها بگذشت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شماره ۱۱از کوتهی، ار عمر درازت هوس است
  2. رباعی شماره ۱۲بی عشق مباش اگر چه محض سخن است
  3. رباعی شماره ۱۳آن رند که در عالم دل آگاه است
  4. رباعی شماره ۱۴با درویشان کبر خود اندیش بد است
  5. رباعی شماره ۱۵یک حرف مگو اگر هزارت سخن است
  6. رباعی شماره ۱۶ای دل شادی به سوز ماتم این است
  7. رباعی شماره ۱۷ما را غم دی و محنت فردا نیست
  8. رباعی شماره ۱۸ای آن تو را بسی غم تنباکوست
همه‌ی رباعیات ←

رضی‌الدین آرتیمانی درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی

میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.