پرش به محتوای اصلی
رضی‌الدین آرتیمانی رضی‌الدین آرتیمانی

رباعیات

رباعی شماره ۱۴

با درویشان کبر خود اندیش بد است

با خویش بدست آنکه به درویش بد است

از بسکه بدم بخویش، از خوبی خویش

با من خوب است آنکه بدرویش بد است

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شماره ۱۶ای دل شادی به سوز ماتم این است
  2. رباعی شماره ۱۷ما را غم دی و محنت فردا نیست
  3. رباعی شماره ۱۸ای آن تو را بسی غم تنباکوست
  4. رباعی شماره ۱۹در عشق اگر جان بدهی، جان آنست
  5. رباعی شماره ۲۰آنکو به زبان خلق جز عیب نداشت
  6. رباعی شماره ۲۱این وادی عشق طرفه شورستانی است
  7. رباعی شماره ۲۲هر دل که رهین تن بود او دل نیست
  8. رباعی شماره ۲۳عشق است که بی زلزله وغلغله نیست
همه‌ی رباعیات ←

رضی‌الدین آرتیمانی درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی

میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.