رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۱۱
از کوتهی، ار عمر درازت هوس است
جاوید اگر شوی همان یک نفس است
خر تیرهٔ‌ای الاغ تا کی شرمی
درماندهٔ‌ای مزبله تا چند بس است
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۱۳آن رند که در عالم دل آگاه است
- رباعی شماره ۱۴با درویشان کبر خود اندیش بد است
- رباعی شماره ۱۵یک حرف مگو اگر هزارت سخن است
- رباعی شماره ۱۶ای دل شادی به سوز ماتم این است
- رباعی شماره ۱۷ما را غم دی و محنت فردا نیست
- رباعی شماره ۱۸ای آن تو را بسی غم تنباکوست
- رباعی شماره ۱۹در عشق اگر جان بدهی، جان آنست
- رباعی شماره ۲۰آنکو به زبان خلق جز عیب نداشت
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.