رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۱۲
بی عشق مباش اگر چه محض سخن است
بی درد مزی اگر چه درد بدن است
در قید فنا مباش کازادی تو
از نیستی و نیست، مجرد شدن است
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۱۴با درویشان کبر خود اندیش بد است
- رباعی شماره ۱۵یک حرف مگو اگر هزارت سخن است
- رباعی شماره ۱۶ای دل شادی به سوز ماتم این است
- رباعی شماره ۱۷ما را غم دی و محنت فردا نیست
- رباعی شماره ۱۸ای آن تو را بسی غم تنباکوست
- رباعی شماره ۱۹در عشق اگر جان بدهی، جان آنست
- رباعی شماره ۲۰آنکو به زبان خلق جز عیب نداشت
- رباعی شماره ۲۱این وادی عشق طرفه شورستانی است
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.