پرش به محتوای اصلی
رضی‌الدین آرتیمانی رضی‌الدین آرتیمانی

رباعیات

رباعی شماره ۶

رفتم بر آن نگار سیمین غبغب

گفتم به سفر می‌روم ای مه امشب

رویی چو قمر، زلف چو عقرب بنمود

یعنی که مرو هست قمر در عقرب

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شماره ۸ای گشته تو را صفات، مانع از ذات
  2. رباعی شماره ۹آهم ز فراز آسمٰانها بگذشت
  3. رباعی شماره ۱۰سر کردهٔ اهل دانش و دید اینست
  4. رباعی شماره ۱۱از کوتهی، ار عمر درازت هوس است
  5. رباعی شماره ۱۲بی عشق مباش اگر چه محض سخن است
  6. رباعی شماره ۱۳آن رند که در عالم دل آگاه است
  7. رباعی شماره ۱۴با درویشان کبر خود اندیش بد است
  8. رباعی شماره ۱۵یک حرف مگو اگر هزارت سخن است
همه‌ی رباعیات ←

رضی‌الدین آرتیمانی درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی

میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.