رضی‌الدین آرتیمانی
رباعی شماره ۳
شوخی که تمام پای بستم او را
بی منت جام و باده مستم او را
گفتا مپرستید بغیر از من کس
جز او نه کسی تا که پرستم او را
رضی‌الدین آرتیمانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شماره ۵ای عشق به حسن دیده در ساز مرا
- رباعی شماره ۶رفتم بر آن نگار سیمین غبغب
- رباعی شماره ۷هرگز دل خون گشته‌ام از غم نگرفت
- رباعی شماره ۸ای گشته تو را صفات، مانع از ذات
- رباعی شماره ۹آهم ز فراز آسمٰانها بگذشت
- رباعی شماره ۱۰سر کردهٔ اهل دانش و دید اینست
- رباعی شماره ۱۱از کوتهی، ار عمر درازت هوس است
- رباعی شماره ۱۲بی عشق مباش اگر چه محض سخن است
درباره‌ی رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.