اوحدی مراغه‌ای
بخش ۲۰ - تمامی سخن
دگر نوبت، چو باد نوبهاری
به عاشق برد بوی دوستداری
به هوش آمد، بنالید از خطابش
نوشت این چند بین اندر جوابش
اوحدی مراغه‌ای
ادامه‌ی منطق‌العشاق
- بخش ۲۲ - غزلنمی‌یابم برت چندان مجالی
- بخش ۲۳ - فردبگویم با تو سر سینهٔ خویش
- بخش ۲۴ - رسیدن نامهٔ عاشق به معشوقچو آن شیرین سخن این نامه بر خواند
- بخش ۲۵ - خلاصهٔ سخنبه قدر حسن خوبان دلفروزند
- بخش ۲۶ - حکایتگدایی گشت با شهزاده‌ای جفت
- بخش ۲۷ - تمای سخندل آن ماه نیز این فکر میکرد
- بخش ۲۸ - نامهٔ چهارم از زبان معشوق به عاشقزهی، سودای من گم کرده نامت
- بخش ۲۹ - غزلمشو عاشق، که جانت را بسوزد
درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای
رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.