پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۵

شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوخت

بر آتش غم خنده‌زنان شاد بسوخت

من بندهٔ شمعم، که ز بهر دل خلق

ببرید ز شیرین و چو فرهاد بسوخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۷در کارگه غیب چو نقاش نخست
  2. رباعی شمارهٔ ۸این فرع که دیدی همه از اصلی خاست
  3. رباعی شمارهٔ ۹دلدار مرا در غم و اندوه بکاست
  4. رباعی شمارهٔ ۱۰قدش به درخت سرو می‌ماند راست
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱با روی تو آفتاب صافی تیره است
  6. رباعی شمارهٔ ۱۲جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداست
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.