پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲

گر آدمیی دور شو از دمدمه‌ها

ور گرگ نه‌ای مگر و گرد رمه‌ها

تا کی ز برای جستن آب رخی؟

از گردن خود فرو نه این مظلمه‌ها

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴ای میل دل من به جهان سوی لبت
  2. رباعی شمارهٔ ۵شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوخت
  3. رباعی شمارهٔ ۶گر راست روی محرم جان سازندت
  4. رباعی شمارهٔ ۷در کارگه غیب چو نقاش نخست
  5. رباعی شمارهٔ ۸این فرع که دیدی همه از اصلی خاست
  6. رباعی شمارهٔ ۹دلدار مرا در غم و اندوه بکاست
  7. رباعی شمارهٔ ۱۰قدش به درخت سرو می‌ماند راست
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱با روی تو آفتاب صافی تیره است
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.