پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۲۵۱

درین سپید رقم قسمت و حواله نماند

اثر ز مهر و خط این کهن قباله نماند

هزار قرن برین قصر قیروان بگذشت

مسایل و حکم و دفتر و رساله نماند

ز باب رحم و مروت نشان چه می جویی

ازین مقوله حکایت درین مقاله نماند

ز بس مرور زمان منفعت ز اشیا رفت

خواص مهر گیای هزار ساله نماند

هر آنچه صاف قدح بود محرمان خوردند

بغیر دردی می در ته پیاله نماند

مجوی رحم ازین گرگ ماه کنعان در

که ششتری کله و مشتری کلاله نماند

شکوه حشمت پرویز و حسن شیرین رفت

مه تمام فلک شد نزار و هاله نماند

ز جنس خویش همه صید می کند ایام

ز سبزه زار فلک غیر یک غزاله نماند

زمین گداخته آتشین عذارانست

کجاست خاک که داغی به روی لاله نماند

نواله حصه تن پروران «نظیری » شد

بیا که قسمت ما و تو غیر ناله نماند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۵۳عنان دل ز خودرایی به فریادم نگه دارد
  2. شمارهٔ ۲۵۴قاصد دلی آزرده تر از آبله دارد
  3. شمارهٔ ۲۵۵عیشم خوش از آن شعله افروخته باشد
  4. شمارهٔ ۲۵۶شب فغان را به در خلوت او باری بود
  5. شمارهٔ ۲۵۷نه فوت صحبت این دوستان غمی دارد
  6. شمارهٔ ۲۵۸حسن چندی سر به دل شوخی و خودرایی دهد
  7. شمارهٔ ۲۵۹پرده برداشته ام از غم پنهانی چند
  8. شمارهٔ ۲۶۰فلک مزدور ایمای تو باشد
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.