پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۱

جمال ساقی ما در ضمیر لاله گذشت

که لاله را می لعل از سر پیمانه گذشت

در آن شمایل موزون نگر که هرکس دید

به حسن و معنی صد دفتر و رساله گذشت

به قصد ضبط نگه، چین بر ابروان انداخت

ولی نشد، که کمند از سر غزاله گذشت

به طعنه از بر ما غافلان فارغ دل

چنان گذشت که بر دشت لاله ژاله گذشت

دلم ز حرص سؤال از لبش جواب نیافت

چو آن گدای سراسیمه کز نواله گذشت

سپهر هرچه کند روزیت به خشم مرو

که روی بختم از آن گشت کز حواله گذشت

دوساله دردکش دیر بوده ام عجب است

که شصت ساله توان از می دو ساله گذشت

سری ز قلقل مینا برون نیاوردم

اگرچه عمر به تحقیق این مقاله گذشت

جفا نماند ز پندار خود چو وارستم

بیا که کار «نظیری » ز آه و ناله گذشت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۳گل بیداد دسته بسته اوست
  2. شمارهٔ ۱۳۴دل که جمعست غم بی سر و سامانی نیست
  3. شمارهٔ ۱۳۵شور چمن ز نغمه آزادی من است
  4. شمارهٔ ۱۳۶آن که صد نامه ما خواند و جوابی ننوشت
  5. شمارهٔ ۱۳۷جزای حسن عمل در شریعت عربیست
  6. شمارهٔ ۱۳۸غیر من در پس این پرده سخن سازی هست
  7. شمارهٔ ۱۳۹عشق مرا زبان حکایت بریدنیست
  8. شمارهٔ ۱۴۰رفتی به بزم غیر و نکونامی تو رفت
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.