پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۲۵۴

ای جمالت نسخه اسماء حسنی آمده

وی خم ابروت ما اوحی و اوحی آمده

آمده در شأن چشمت رمز ما زاغ البصر

روی و مویت را بیان یس و طاها آمده

بسته از لعل لبت یاقوت را خون در جگر

در دندان تو از لؤلؤی لا لا آمده

معنی «آنست نارا» راز و رمز آن «شجر»

دیده ام آن عارض و آن قد و بالا آمده

غمزه ات با عاشقان در شیوه سفک دماست

گرچه رویت سوره انا فتحنا آمده

از ظهور آفتاب رویت ای بدر منیر

هردو عالم ذره سان در عشق دروا آمده

سجده روی تو می آرد نسیمی دایما

ای جمالت مظهر ایزد تعالی آمده

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۵۶منم آن رند فرزانه که دادم جان به جانانه
  2. شمارهٔ ۲۵۷تا بر اطراف سمن مشک ختن ریخته‌ای
  3. شمارهٔ ۲۵۸ای ماه من چرا ستم از سر گرفته‌ای
  4. شمارهٔ ۲۵۹بر گل از عنبر تر نقطه سودا زده‌ای
  5. شمارهٔ ۲۶۰بر گرد مه ز مشک خطی برکشیده‌ای
  6. شمارهٔ ۲۶۱دلیل صبح سعادت، محمد عربی
  7. شمارهٔ ۲۶۲ای که حاجت ز در اهل ریا می‌طلبی
  8. شمارهٔ ۲۶۳گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختی
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.