پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۱

دلیل صبح سعادت، محمد عربی

چراغ شام قیامت، محمد عربی

مرا چو از صدف کاینات این در بود

درون بحر حقیقت، محمد عربی

امانتی که خدا وعده کرد در کونین

در او نکرده خیانت، محمد عربی

امام مذهب و ملت، شفیع روز جزا

نعیم اهل امانت، محمد عربی

به تشنه های قیامت که آبشان بدهند

چو ساقی لب کوثر، محمد عربی

مراد خلق جهان از بهشت معبود است

گواه لفظ شهادت، محمد عربی

نسیمی از در رحمت تو ناامید مباش

که می‌رسد به شفاعت، محمد عربی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۳گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختی
  2. شمارهٔ ۲۶۴یارب، ای سرو من! امشب در کنار کیستی؟
  3. شمارهٔ ۲۶۵ای ز قیام قامتت هر طرفی قیامتی
  4. شمارهٔ ۲۶۶ای باغ جنت از گل روی تو آیتی
  5. شمارهٔ ۲۶۷ای ظاهر از مظاهر اشیا! خوش آمدی
  6. شمارهٔ ۲۶۸گر کنی قبله جان روی نگاری، باری
  7. شمارهٔ ۲۶۹منه بر مهر خوبان دل، نصیب از عقل اگر داری
  8. شمارهٔ ۲۷۰گمان مبر که به صد جور و صد دل آزاری
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.