پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۱۸۱

نظر برداشت از من تا حبیبم

به جای وصل هجران شد نصیبم

مرا درد دل از درمان چو بگذشت

قدم برداشت از بالین طبیبم

ز یاران عزیز و خویش و پیوند

فتاده دور و مسکین و غریبم

شوم منصور چون عیسی اگر یار

کند در عشق بردار و صلیبم

به پاکی و ادب در عشق جانان

که تا بنماید آن صورت عجیبم

بیا بشنو علی اسرار معنی

ز عشق یار وز وصل حبیبم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸۳من گنج لامکانم اندر مکان نگنجم
  2. شمارهٔ ۱۸۴به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودم
  3. شمارهٔ ۱۸۵در خمارم ساقیا! جام جمی می‌بایدم
  4. شمارهٔ ۱۸۶ - ستایش فضل‌الله نعیمیمن آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارم
  5. شمارهٔ ۱۸۷قسم به مهر جمالت که جز تو ماه ندارم
  6. شمارهٔ ۱۸۸ترک شراب کی کنم من که چو رند فاسقم؟
  7. شمارهٔ ۱۸۹هر آن نقشی که می بندی نگارا ناقش آنم
  8. شمارهٔ ۱۹۰منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانم
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.