قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴

ادامه‌ی قصاید

1. قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶سفله جهان، ای پسر، چو چشمه شور است
2. قصیدهٔ شمارهٔ ۴۷نشنیده‌ای که زیر چناری کدوبنی
3. قصیدهٔ شمارهٔ ۴۸چون تیغ به دست آری مردم نتوان کشت
4. قصیدهٔ شمارهٔ ۴۹ای نشسته خوش و بر تخت کشیده نخ
5. قصیدهٔ شمارهٔ ۵۰ای خوانده کتاب زند و پازند
6. قصیدهٔ شمارهٔ ۵۱از اهل ملک در این خیمهٔ کبود که بود
7. قصیدهٔ شمارهٔ ۵۲یکی بی‌جان و بی‌تن ابلق اسپی کاو نفرساید
8. قصیدهٔ شمارهٔ ۵۳این جهان بی‌وفا را بر گزیدو بد گزید