سیدای نسفی
شمارهٔ ۹۷ - آشپز
آشپز امرد بود استاد در علم معاش
هر کجا سر می نهد دم می زند از آب و آش
خدمت آن آشپز سازند مردم در تلاش
پادشاه وقت باشد هر که دارد دیگ آش
سیدای نسفی
ادامه‌ی شهر آشوب
- شمارهٔ ۹۹ - کبابیباشد آن شوخ کبابی دلبر عالیجناب
- شمارهٔ ۱۰۰ - کیسه دوزکیسه دوز امرد که باشد کیسهٔ او پُر ز دُر
- شمارهٔ ۱۰۱ - خیمه دوزخیمه دوز امرد که دارد آسمان را سرنگون
- شمارهٔ ۱۰۲ - فصاددلبر فصاد من هرگه که گردد در غضب
- شمارهٔ ۱۰۳ - طنبوریگفتمش با ماه طنبوری چرایی کوبکو
- شمارهٔ ۱۰۴ - طنبوریشوخ طنبوری شبی با من ترنم کرد و رفت
- شمارهٔ ۱۰۵ - زهتاببا مه زهتاب خود گفتم منم وصاف تو
- شمارهٔ ۱۰۶ - صابون پزدلبر صابون پز من کرد سودا را درست
درباره‌ی سیدای نسفی
میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.