پرش به محتوای اصلی
سیدای نسفی سیدای نسفی

شهر آشوب

شمارهٔ ۷ - زرگر

دلبر زرگر که باشد رشک ماه و مشتری

خانه خود بردم او را بر زبان زرگری

ادامه‌ی شهر آشوب

  1. شمارهٔ ۹ - حلواگردلبر حلواگرم را هست تیغی دلخراش
  2. شمارهٔ ۱۰ - حلواگرمه حلواگر من در نظرها بس که شیرین است
  3. شمارهٔ ۱۱ - سر تراشتیغ بر کف سرتراشم قصد کشتن کرده است
  4. شمارهٔ ۱۲ - سر تراشسر تراش امرد به پیشم موی سر بگشاد و رفت
  5. شمارهٔ ۱۳ - سر تراشدوش گفت از پاکی خود سرتراش من سخن
  6. شمارهٔ ۱۴ - بافندهبا مه بافنده هرکس حالش آگه می‌کند
  7. شمارهٔ ۱۵ - بافندههر که با آن دلبر بافنده شد یار سخن
  8. شمارهٔ ۱۶ - بافندهدر دکان آن مه بافنده مأوی ساختم
همه‌ی شهر آشوب ←

سیدای نسفی درباره‌ی سیدای نسفی

میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.