سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۱ - سر تراش
تیغ بر کف سرتراشم قصد کشتن کرده است
عاشقان را فوطه زاری به گردن کرده است
قسمتش هرگز نمی گردد سر مویی زیاد
گرچه در دوکان خود از موی خرمن کرده است
سیدای نسفی
ادامه‌ی شهر آشوب
- شمارهٔ ۱۳ - سر تراشدوش گفت از پاکی خود سرتراش من سخن
- شمارهٔ ۱۴ - بافندهبا مه بافنده هرکس حالش آگه می‌کند
- شمارهٔ ۱۵ - بافندههر که با آن دلبر بافنده شد یار سخن
- شمارهٔ ۱۶ - بافندهدر دکان آن مه بافنده مأوی ساختم
- شمارهٔ ۱۷ - قنادتا نمود آن دلبر قناد شکر خند را
- شمارهٔ ۱۸ - قنادمه قناد می ریزد شکر از لعل خندانش
- شمارهٔ ۱۹ - قنادخاک پای دلبر قناد خود را روفتم
- شمارهٔ ۲۰ - کلالآن کلال امرد که بام چرخ او را منزل است
درباره‌ی سیدای نسفی
میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.