پرش به محتوای اصلی
سیدای نسفی سیدای نسفی

شهر آشوب

شمارهٔ ۱۰ - حلواگر

مه حلواگر من در نظرها بس که شیرین است

لب و دندان او در چشم من حلوای مغزین است

ادامه‌ی شهر آشوب

  1. شمارهٔ ۱۲ - سر تراشسر تراش امرد به پیشم موی سر بگشاد و رفت
  2. شمارهٔ ۱۳ - سر تراشدوش گفت از پاکی خود سرتراش من سخن
  3. شمارهٔ ۱۴ - بافندهبا مه بافنده هرکس حالش آگه می‌کند
  4. شمارهٔ ۱۵ - بافندههر که با آن دلبر بافنده شد یار سخن
  5. شمارهٔ ۱۶ - بافندهدر دکان آن مه بافنده مأوی ساختم
  6. شمارهٔ ۱۷ - قنادتا نمود آن دلبر قناد شکر خند را
  7. شمارهٔ ۱۸ - قنادمه قناد می ریزد شکر از لعل خندانش
  8. شمارهٔ ۱۹ - قنادخاک پای دلبر قناد خود را روفتم
همه‌ی شهر آشوب ←

سیدای نسفی درباره‌ی سیدای نسفی

میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.