سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۰ - کلال
آن کلال امرد که بام چرخ او را منزل است
خانه دکانش آب رحمت و کان گل است
آید از خم های او آواز افلاطون به گوش
بس که طبع کوزه های او به حکمت مایل است
سیدای نسفی
ادامه‌ی شهر آشوب
- شمارهٔ ۲۲ - کلالآن کلال امرد که او را بود منزل جان و دل
- شمارهٔ ۲۳ - پا یکیپا یکی امرد چلیم نقره یی بر کف رسید
- شمارهٔ ۲۴ - تماکو فروششوخ تماکو فروش هست سر تا پای غش
- شمارهٔ ۲۵ - درزیاز غم آن شوخ درزی جامه خود سوختم
- شمارهٔ ۲۶ - درزیشوخ درزی را شبی در بر کشیدم جامه وار
- شمارهٔ ۲۷ - درزیرشته بر پا دلبر درزی شبی آمد مرا
- شمارهٔ ۲۸ - درزیخانه آن شوخ درزی را زیارت ساختم
- شمارهٔ ۲۹ - پوستین دوزپوستین دوزم که از رخ پوستینش در بر است
درباره‌ی سیدای نسفی
میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.